บทที่ 124 ประธารคณเดช ออดอ้อนขายความน่ารัก

พอได้ยินแบบนั้น เพ็ญนีติ์ถึงกับพูดไม่ออก

อยากให้คนอยู่เป็นเพื่อนก็พูดกันดีๆ สิ ไม่เห็นต้องใช้วิธีสุดโต่งแบบนี้เลย!

"ยังไงคะ? จะนอนอีกแล้วเหรอ?"

เพ็ญนีติ์ขมวดคิ้ว มองคณเดชด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก ราวกับกำลังมองเด็กน้อยที่ยังไม่รู้จักโต

"ใช่ ผมอยากให้คุณนอนเป็นเพื่อน!"

เมื่อสิ่งที่เดาไว้เป็นจริง...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ